Bilgisayar kullanmayı yeni öğrenen anneler gibiyim! Ekrana iyice yaklaşıp tüm dikkatimi topluyorum ve sırayla ikonlara basıyorum. Aradığımı bulamayınca kaşlarım alnımın ortasına yaklaşıyor; bulunca yüzüme bir gülme yerleşiyor! Resmen uğraş veriyorum.
Buymuş. Bu kadarmış. Gerçekten düşünmek, yaşamaktan daha fazla acı vermiş. İşe başladım, 2. haftayı devirmek üzereyim. Başa dönmüş gibiyim. Aynı masa, aynı bilgisayar, aynı kişiler ve işler. Kaldığım yerden devam ediyorum. Sadece aklımda hep minik bir adam var. Eve dönünce hayat farklı artık. Bambaşka, harika. Bunca yıl sonra anladım ki işe gitmenin en keyifli yanı “mis kokulu kuzucanın seni beklediği eve” dönmekmiş.
Kocaman oyuncak mağazaları çeşit açısından daha cazip olsa da dün tam da aradığım gibi bir oyuncakçı buldum Cadde'de. Zekids. Zeka geliştiren, yaratıcılık, hafıza vb konularda 0 aydan itibaren alınabilecek harika oyuncaklar var. İlkini aldık, diğerlerini de kafama yazdım. Her ziyarette bir tane alacağım galiba.
Yani geçen sene bu zamanlardaki ben bensem; bu ben değilim bence.
Bunu istiyormuşum meğersem. Bağlı bahçeli bir yerlerde yaşamayı, oğlumu önüme katıp alışveriş yapmayı, oradan çıkıp sahilde takılmayı istiyormuşum. Bir de yazın bitmemesini...
Başardımmm! Aylardır bakımsızlıktan kırılıyordum. Doğumdan sonra iyice felaket olmuştum. Geçen hafta en sonunda kuaföre gidebilmeyi, saatlerce orada kalabilmeyi, saçımı boyatmayı, kestirmeyi, ellerimi-ayaklarımı düzeltirmeyi başardım. 9 ayın acısı çıktı valla... Ohh!
Bir de kalan kilolarımı verebilsem...
Bu lafın doğruluğunu
Sanırım bundan sonraki birkaç ay boyunca yazılarım hep bebekli hayat temalı olacak. Zira 14 gündür, hayatımda başka hiçbir şey yok. Gelen gidenlerle konuştuğum başka konu yok, TV’de tek kare haber görmüşlüğüm, gazeteden tek satır okumuşluğum yok. Bütün gün “yan gel Osman” yatıyorum sananlar büyük bir hata yaparlar, günde neredeyse ortalama 4 saat uyuyorum. Geri kalan zaman nasıl geçiyor ben de anlamıyorum. Üstelik şimdi annem sayesinde ne yemek, ne ev işi ne de herhangi başka bir şey yapıyorum… Şimdi merak ettiğim konu annem evine dönünce ne yapacağım?! Ben öyle oip gibi değil iki çocukla kek yapmak; bir bebeğin taleplerini anca karşılarım. Rita isyan eder, evi bok götürür, akşam yemekleri dışarıdan söylenir herhalde. Kısa süre sonra anlarız durumu!
Bütün ünlüler – ünlü olmak isteyen az ünlüler tatil yerlerinde ve aynı plajlardalar. Bütün magazin gazetecileri de doğal olarak oralarda. Yani alan memnun satan memnun. Peki neden bütün ünlüler sanki gazetecilerin oraları mekan tuttuğunu bilmezmiş gibi garip davranışlar içindeler? Çeşme-Bodrum dışında da pekala gidilebilecek şahane plajlar var. Hatta Çeşme-Bodrum’da gazetecilerin hiç ilgi göstermediği plajlar da var. Ünlü olmak ya da olmaya çalışmak zor iş valla. “mış gibi” yapmaktan yoruluyorlardır herhalde...
Hazır bu konuya girmişken; ana haber bültenlerinde her yıl hemen hemen aynısı verilen görüntüler de çok sıktı artık. Aynı plajlarda, aynı açılardan farklı bikinili insanları çekip, tatil yapan düz vatandaşlarla karşılaştırmak ve bunu hergün yayınlamak insanın içini kurutuyor olmalı; haber müdürleri aralarında toplanıp bu konuyla ilgili haberleri yayınlamama kararı alsa ya...Hazır toplanmışken “yaz diyeti, zayıflama yöntemleri” haberlerini de görüşseler. Yetti artık aynı haberler, aynı görüntüler...
Tecrübe başınıza gelen şeyler değildir, başınıza gelen şeyler karşısında ne yaptığınızdır.
Aldous Huxley
Durum beni derinden etkilemeye başladı galiba. Rüyalarımın yeni teması “gitmek”
Kristal Elma’yı takip ediyorum ben de her sektör çalışanı gibi. Ama artık sıkıntı verdiğini de düşünüyorum olayın. Hiç mi değişik ajans alamaz bu ödülden? Küçük ajanslardan hep kıytırık işler mi çıkar, anlamadım ki! Ödülü verenlerin ajansları da alanların ajansları da her sene hemen hemen aynı. Bu durumda bu yarışma sektöre yönelik değil, büyük ajanslara yönelik olmuyor mu? Hatta böyle olması yarışmayı sıkıcı yapmıyor mu?
