Are you lost?

Sanırım Galatown’un ajansının da tutkusu LOST!!!

İyi fikir

14 Şubat için Pfizer'in harika ilanı...
14 Şubat'ı unutan hapı yutar.

Marketing Türkiye

Düzenli okuduğum yayınlardan biri. İçerik, tasarım, konu, konuları işleyişi açısından da oldukça başarılı bulurum dergiyi. Bitmek bilmeyen masterım boyunca da bana çok yardımcı oldular sağolsunlar. (Hala da oluyorlar malesef!..)
142. sayısıyla birlikte “2007 Almanak” da geldi. Ben çok beğendim, pazarlamayı sevenlerin de beğeneceğini düşünüyorum.
Alıp kütüphaneye konulası, canı isteyince açıp bakılası...
(Bu cümleyi yazan ben miyim?!)

Cicianne oldum!

Annesi ve babasıyla birlikte biz de bekledik onu tam 9 ay! Ve sonunda 18 Şubat’ta dünyaya geldi minik Maya...
Yıllarca konuştuk Özlem’le; “Çocuk doğurmaya nasıl karar veriyorlar, nasıl cesaret ediyorlar, bu dünyaya çocuk getirmeyi nasıl istiyorlar?” diye. 9 ay önce o anladı buna nasıl karar verdiklerini. Öyle kuvvetli bir duygu ki sanırım şu “annelik hissi”, öncelikle enteresan bir şekilde bir anda geliyor. Daha hislerini anlamlandıramadan, anne olmaya karar verdiği an, insanın hayata bakışı hatta hayattaki duruşu değişiyor. Anne adayı yılarca savunduğu tüm tezleri bir anda çürütüp yepyeni bir sayfa açabiliyor. Cevap bulamadığı onlarca soruya bir anda cevap bulabiliyor. Hayattaki amaçlarının sıralamasını değiştiriyor ve bu değişimi “daha önce hiçbir şeyden bu kadar emin olmadım!” diyebilecek kadar rahat karşılayabiliyor. Yani yaşanabilecek en ilginç duygu ve hatta annelere göre en mükemmel duygu.
Ama yine de tuhaf bir durum bence yani özüne bakınca.
Ama iyi ki bu tuhaf durum Özlem’in de başına gelmiş ki ben de cicianne oldum böylece. Çok güzel bir duyguymuş. Şimdi en kısa zamanda mis kokulu cicikızımın yanına gidip onu sevmek istiyorum...

Kelebek etkisi

Yine aynı kitaptan:
"Hepimiz kaosun köleleriyiz. Burada, kaos sözcüğünü bilimsel anlamda kullanıyorum. Kaos kuramına göre, kaotik süreçlerin sonucunu "başlangıç koşulları"nda olabilecek minik değişiklikler kararlaştırır. Örneğin: bir otomobilin kaputu üzerine konulan bir bilardo topunu ele alalım. Belirli bir noktaya konulan top bir yöne doğru yuvarlanır; o noktanın bir milimetre sağına veya soluna konulduğunda ise bambaşka bir yöne yuvarlanır. Topun sonuçta nereye varacağı, başlangıçta onu nereye koyduğumuza bağlıdır.
Başlangıç koşullarının etkisi "kelebek etkisi" adını alır, çünkü kaos kuramı iklim koşullarına uygulandığında, Asya'daki bir kelebeğin kanat çırpışının aylar sonra Güney Atlantik'te bir kasırgaya neden olabileceği açıklanmaktadır.Yaşamlarımız bizim kendi kelebek etkilerimizle yönlenmektedir..."

Beynine Bir Kez Hava Değmeye Görsün

Son zamanlarda okuduğum kitaplar arasında beni en çok etkileyeni diyebilirim: Beynine Bir Kez Hava Değmeye Görsün. Tübitak yayınlarının.
Bir beyin cerrahının anıları. Kitabın dili öyle yalın ki konuşuyormuş gibi hissediyor insan. Ameliyatlarının tüm detaylarını, kurtarabildiklerini, kurtaramadıklarını, hislerini öyle güzel anlatmış ki. Okurken bir yandan insan vücudunun muhteşem işleyişine hayret ediyor, diğer yandan bu işleyişe tıbbın müdahalesine de hayran kalıyorsunuz. “Bir doktor bu kadarına nasıl dayanıyor?” sorusunun cevabını da satır aralarında bulduğum kitap.
Kesinlikle okunmalı...

Not: Üniversitede en çok istediğim bölümde okudum, işimi de çook severek yapıyorum ama bir daha hayata gelirsem her yerde söylediğim gibi buraya da yazıyorum: doktor olacağıımmm!!!

Herşeyi bilen insanlar...

Bazı insanlar “bidiğini” sanır, hem de herşeyi. Pazarlamayı bilirler, satışı, matematiği, modayı, genetiği, müziği, sanatı, herseyi... Her konu hakkında söyleyecek birşeyler bulur, atar, tutar... Bu insan çeşidi karşısındakini de “saf” sanır ya beni en çok o düşündürür. Başta yüzüne vurursun “bilmediğini”. Anlamaz, işine gelmez. Zaman içinde sen de vazgeçersin, gerek görmezsin; uğraşmak istemezsin. Enteresan bir duygudur bu. Bir yandan için içini yer, konuşma sona ererken “söylesem mi acaba?”lar uçuşur kafanda... Ama sonuçta söylemezsin. O atıp tutarak konuşur, sen bildiğin halde konuşmazsın. Sonunda ne olur? Hiiç. Hele de bu insan türü iş hayatındaysa. O bildiğini sanmaya, sen onun bilmediğini bilmeye, bilmediğini bilmeyenler de onun herşeyi bildiğini sanmaya devam ederler. Hayat akıp gider, senin bildiklerin ile onun bildiğini sandığı şeyler çoğalır. O bir “şey” olur. Sen bir “şey” olamazsın...
Canım mı sıkkın benim bu aralar yoksa?

Winsa'dan

Bu seferki ilan eleştirisi olmadık işler peşinde’nin hediyesi!
Bakar mısınız?!
Winsa’nın reklam bütçesi çok büyük herhalde. Yazık değil mi sol sayfa için ödenen paraya?

Geri dönüşüm

Bilinçsiz tüketim çağında yaşıyoruz ve bu çağın en önemli sorunlarından biri de “geri dönüşüm”. Geri dönüştürebileceğimiz bir çok ürün ve bunu yapabilecek teknoloji varken sanırım firmalar açısından maliyetinin, bireyler açısından ise tembelliğin de etkisiyle bu işi yapan, yapabilen çok firma/birey oldukça az diye düşünüyorum.
Bugün elime çok güzel bir dergi geçti: Geri dönüştürülmüş kağıttan hazırlanmış, tasarımı da gayet güzel. Ama esas olan içerik. Geri dönüşümle üretim yapan firmalardan, bu teknolojiden, belediye hizmetlerinden bol miktarda haber yazılmış. İnsan okudukça seviniyor aslında, bizde de geri dönüşümle üretim yapan bir çok firma varmış diye. Örneğin tekstil sektöründe geri dönüşüm teknolojisini kullanan firmalar, üretiminde kullandığı suyun %70’ini tekrar kullanıyormuş.
Bireysel olarak da daha çok gayret gösterilmeli. Bu konuda sevgili kızkardeşim kadar istikrarlı ve başarılı birini tanımıyorum! Evlerindeki tüm çöpleri ayrıştırır, biriktirir, üşenmez götürür kutularına atar! Bense, bu işlere bu kadar meraklıyım (!), yine de eve çok uzak olduğu gerekçesiyle çöpleri ayrıştırma işlerini yapmadan sokak toplayıcılarına bırakırım!

Nereden nereye... Aslında ben bu dergide ilgimi çeken bir haberi yazacaktım. Amerika ve bazı diğer ülkelerde geri dönüşüm için solucanları kullanıyorlarmış. Bir solucan bir günde kendi ağırlığı kadar çöp yiyormuş!!! Amerika’da solucanlar için artık ciddi bir kaynak ayrılıyormuş! Solucan diyip geçmemek lazım, meğer ne kadar yararlı hayvanlarmış. (Not: Geçenlerde izlediğim bir belgeselde de büyükbaş bir hayvanın kafatasını tam anlamıyla temizlemek için de bir kabın içinde doldurulmuş solucanlar ve böcekler kullanılıyordu!)

Bu kış “dil” fırsatlarını iyi kullanın!

Herşeye burun kıvırıyor gibi oldum bu bloga yazdığım reklam eleştrileri yüzünden! Ama tutamadım kendimi yine.
Hürriyet İK’da gördüm bu ilanı. Hedef kitleye çok uygun bir gazete, sayfası gayet güzel. Kampanya ilgi çekici, 20 saat ücretsiz ders var. Slogan bence gayet başarılı. İlandaki kız da güzel. Buraya kadar herşey tamam. Yani bu firmanın ajansı, medya planlamacısı ya da belki de kendileri belli ki doğru işler yapıyorlar.
Ama ilandaki bu kızcağız neden o direği yalama ihtiyacı hissetmiş? Kışın dilinin direğe yapışmaması bizim için ne anlamda bir fırsat? Yani durup dururken direği yalayan birileri var da bu ilan da o birilerine göndermeyle komiklik mi yapmış? Ne yani? Neden? Sadece espri olsun diye düşünüldüyse bence burada bir ufak hata var; esprinin kampanyayı anlatan bir durumu yok.
Belki de sadece diayı beğendiler canım...
Bilen varsa lütfen açıklasın, merak ettim!
Tabii bir de şöyle bir boyutu var ilanın: benim İngilizce kursuyla hiç alakam yok, gitmeyi aklımdan bile geçirmiyorum ama ilan bir şekilde ilgimi çekmeyi başardı. Adamların kampanyalarını bile özümsedim! Başarı bu mudur?

Yanımızdaki yapı kimyasalları

Kütahya Yapı Kimyasalları
YANI-
NIZ-
DAYIZ
Yaşasın!!! Sloganı bulmuşlar. İlanının % 50’sini slogana ayırmışlar da o sloganın durumu nedir öyle? Niye heceleyerek okunması gerekiyor sloganın? Hani her hecenin bir anlamı olsa, bir vurucu yanı olsa anlayacağım da yanı ya da nız ya da dayız heceleri benim için hiç anlam taşımıyor. Tüketici çok etkileniyor diyelim yapı kimyasalının yanında olmasından peki ama bunu daha değişik ifade edemezler miydi? Keşke biraz daha fazla düşünüp öyle karar verselermiş...

Taciz iğrençliktir.

Taciz dünyanın en iğrenç olaylarından biri. İnsanlık dışı. Taksim'deki iğrenç tacizcilere verilen ceza ise mantık dışı: 57 YTL!
Her iki durum için de yazabilecek çok daha ağır sözler geliyor aklıma ama Yılmaz Özdil bugün "vurun kahpeye" yazısında çok güzel özetlemiş taciz konusunu. Son paragrafını paylaşmak istedim:

........
Taksim’e dönersek... Bakıyorum o güruha... Terör örgütü "bomba koymasın" diye o kadar çaba harcamasa mıydık acaba? Ölü sayısı çok olurdu ama... "Kaybımız" pek olmazdı galiba.
...

İşte şimdi kış geldi!

Yaz insanıyım. Güneşi, sıcağı, bronzluğu, tiril tiril kıyafetleri severim. Yazları daha neşeli, daha canlı olurum. Kör talih, 3 ay yaz-9 ay kış yaşanıyor memlekette! Her yıl tam ben yavaş yavaş ısınmaya başlarken bir bakarım kış gelmiş. Öyle yağmurdan çamurdan da pek hoşlanmam. Kış gelince hemen kar yağsın isterim. Lapa lapa kar yağsın, hiç olmazsa soğuk bir işe yarasın. Doğa bir kendine gelsin, ayaz sona ersin. Yerler bembeyaz olsun, karların içinden yürüyelim isterim.
Ve kar işte yağmaya başladı, bugün ofisin penceresinden arada bir dışarı bakmak, sıcacık çayımı içerken düşen kar tanelerini seyretmek bile keyifli oldu. Ben bile kendime hayret ettim, karı mı özlemişim ne?

mutlu yıllar!

2008 herkesin dileklerini gerçekleştirebildiği bir yıl olsun :)

İyi fikir!

Ekim-Kasım 2007 Kırmızı dergisindeki bir sayfa. Sanat yönetmeni Ali Batı'nın Marche Restaurant için yaptığı nefis çalışma. Ajansın, Marche restauranta, fondü ve müzik keyfinin aynı yerde olduğunu duyurması için hazırladığı ilan. Yaratıcı ve akıllı.

İyi ki doğdun...

Paul Pott

Yarışmanın seçmelerinde...

Aklım kabul etmekte gerçekten zorandı. Bu kadar muhteşem bir ses, bu kadar harika bir yorum ve kendine bu kadar güvensiz bir insan! Hiç eğitim almamış bir insan sesini ve nefesini nasıl bu kadar kontrollü kullanabilir? İlk izlediğimde hıçkırıklar boğazımda düğümlendi. O andan beri bu adamı ve müziğini sık sık düşünüyor ve açıp açıp dinliyorum. İngiltere'nin Got Talent yarışmasının birincisi Paul Pott.

Yarışmanın finalinde...

Albümü çıkmış, ilk fırsatta ben de alacağım.

İyi ki doğmuşum...

İlkyardım timi: Flash disk

Flash disk yani bir nevi hayat kurtarıcı! Artık birçok kişinin anahtarlığının bir parçası. İlk çıktığında kendi kocaman, kapasitesi çok sınırlıydı. Gitgide küçüldü, şimdi 2 GB'lar piyasada fink atıyor. Tasarımcılar da konuyu ele aldı ve işte...

Daha iyisini yapmak!

İntertürk yangın söndürme tüpleri, cihazları vb. satan/üreten bir firmaymış. Sektörel bir dergiye ilan vermişler ve ilanda kocaman bir slogan kullanmışlar: Biz daha iyisini yapana kadar en iyisi BU!"
Slogan için söylüyorlarsa, evet bence de güzel bir slogan. Ama daha iyisini yapamıyorsanız, başka markanın sloganını kullanmak biraz tuhaf olmuyor mu?
Sonuçta bu slogan uzun süre dillere plesenk olmuş sıkı bir slogan. Şimdi bunu alıp da kullanmaya ne gerek var?